Wat nog meer opviel was dat Wendy geen oogcontact maakte, ze keek altijd van je af, zelfs als je haar bij haar naam riep, keek ze je niet aan, dit vonden we wel heel vreemd.  Ook vertoonde Wendy veel herhaal gedrag, en ontwikkelde ze vreemde rituelen, vooral bij het aankleden kon ze erg koppig en driftig zijn en vast blijven hangen in die rituelen.

Het kostte dan ook veel tijd om Wendy aan te kleden, dat was iedere morgen weer een gevecht.
Wendy was ook een kindje dat zich erg vast klampte aan vaste gewoontes en rituelen, ze kon slecht tegen veranderingen, ook bij onverwachte situaties raakte Wendy snel van slag.
Wat ook opviel was dat Wendy op bepaalde geluiden erg heftig kon reageren, deed dan haar handen op haar oren en raakte dan ook snel in paniek en begon dan te huilen.
Verder waren er nog wat anderen problemen met Wendy, Ze is geboren met een afwijking aan het oog, ze is daardoor ook blind aan het rechter oog, ook heeft Wendy veel last gehad van midden oorontstekingen.

Wendy werd meteen opgenomen in het ziekenhuis en werd later overgeplaatst naar Kempenheaghe (epileptisch centrum) Haar gedrag werd met de dag moeilijker, het ging allemaal niet meer, maar omdat Wendy moeilijk communiceerde kon ze ons niet duidelijk maken waar ze nou zoŽn moeite mee had, wat ze ons wilde vertellen.

Na een behandeling op Kempenheaghe voor de aanvallen, wilde ze verder kijken naar het gedrag van Wendy, omdat de neuroloog toch wel inzag dat er meer aan de hand was.
We werden doorverwezen naar een kinderpsychiater van de GGZ die net als ons meteen zag dat er meer aan de hand was, hij dacht meteen aan autisme, na veel onderzoeken werd de diagnose gesteld, Wendy is inderdaad autistisch.
Eerst werd de diagnose PDD-NOS gesteld maar dat is later veranderd in Klassiek Autisme.
We kregen thuishulp, maar dit bleek niet te helpen.
Thuis ging het niet meer, Wendy had intensievere begeleiding nodig en dat konden wij haar niet geven, dus werd ze uit huis geplaatst.
Ondertussen had ze Depakine (anti-epileptica) gekregen voor de aanvallen, het ging iets beter. nu heeft ze Neurontin (anti-epileptica) voor de aanvallen.
Ook kreeg ze andere medicijnen Risperdal en Clomipramine voor het dwangmatige en de onrust.
Ook heeft Wendy Haldol gehad, maar door de heftige bijwerkingen zijn we hier snel mee gestopt.

Na een tijdje werd er weer een diagnose gesteld, Wendy had naast Klassiek autisme ook het syndroom van Gilles de la Tourette.
Dit is een tic-syndroom, Wendy heeft van kinds af aan al last van tics en dwang die voor de omgeving soms vreemd zijn, maar Wendy kan er niets aan doen.
Ook hiervoor heeft ze medicijnen: Clonidine voor de tics en Dipiperon voor de gedragsproblemen.
Verder krijgt Wendy ook zonodig Lorazepam om rustig te worden.
Wendy werd geplaatst in een besloten groep in een psychiatrisch beschermde woonvorm,
Wij hadden intussen al veel geleerd over autisme en Tourette en  begonnen het gedrag van Wendy steeds beter te begrijpen.
Wendy had structuur en regelmaat nodig, dat had ze al die jaren niet gehad, vandaar die driftbuien!
Wat wij al vrij snel zagen was dat dit niet de goede plek was voor Wendy,
Wendy had intensievere begeleiding nodig. En vooral meer op Autisme gericht. en dat laatste was daar zeker niet het geval.
Dus na een jaar woonde Wendy weer thuis.
Weer thuisbegeleiding aangevraagd met een PGB, dit keer kreeg Wendy 2 begeleidsters, 4 dagdelen in de week, maar ook hun durfde het niet aan om met Wendy iets te ondernemen.
Ze heeft heel wat jaren thuisbegeleiding gehad, maar het was eigenlijk niet te doen thuis, Wendy was vaak onhandelbaar, luisterde slecht en had veel last van de aanvallen.
Wendy kon niet meer thuis wonen.

Weer thuis
Wendy heeft nu weer een PGB, (persoonsgebonden budget) We hadden er samen goed over nagedacht, en de beslissing genomen dat ik zou stoppen met werken, om zelf de zorg van Wendy op me te nemen. In al die jaren hebben wij zoveel geleerd, vooral dat jaar in Venray. dat ik er zeker voor 100% achtersta. En het voelt ook goed om al mijn tijd en energie te gebruiken om haar goed te begeleiden. 
Het gaat nu goed met Wendy, ze is een stuk rustiger, heeft geen driftbuien meer en zit lekker in haar vel.
Natuurlijk heeft ze haar problemen, maar die blijft ze houden, maar we zien dat ze er een stuk beter aan toe is nu ze weer thuis is.
We hebben een strak schema omdat dit voor Wendy noodzakelijk is, het gaat nu prima.
We sporten 3 keer per week, we zwemmen 2 keer per week, Wendy helpt mij met koken. we praten heel veel samen tijdens het wandelen. en we zijn nog steeds bezig om op een goeie manier het weekschema uitte breiden. We hebben het fijn samen en genieten van de rust, die we eindelijk na al die jaren weer wat meer terug hebben.

De toekomst
Wendy zal nooit zelfstandig kunnen wonen, een relatie beginnen, of gaan werken.
Ze blijft voor de rest van haar leven aangewezen op hulp.
Ze wordt volgend jaar nog een keer opgenomen in venray voor behandeling, en hopen dat ze dan ingeschreven kan worden voor een workhome.
Het is en blijft erg moeilijk om een geschikte plek te vinden voor Wendy, er is zo weinig voor mensen met klassiek autisme en een normale inteligentie.
Maar tot die tijd blijft ze lekker thuis!

Tot slot...
Wendy is een meid met een behoorlijke gebruiksaanwijzing, wij houden heel veel van Wendy en willen voor haar het allerbeste.
Wendy is een echte doorzetter, al heeft ze het erg moeilijk in deze wereld, ze is een kei harde knokker,dus ze komt er wel.
Daar zijn wij van overtuigd!

Leo en Marianne (ouders van Wendy)